voor mijn vrouw, die elke dag wacht
niets rest je in jouw naam, niets
dan op me te wachten, samen met het stof van ons thuis
al die lagen
bijeen, overlopend, in geen hoek
wil je de overgordijnen open trekken
de roerloosheid van het licht verstoren
boven de boekenplank is het met de hand
geschreven etiket verstoft
op het tapijt ademt het patroon het stof in
als je de pen graag een stofpunt wilt geven
wanneer je me een brief schrijft
worden mijn ogen door pijn gestoken
je zit daar de hele dag lang
durft niet te bewegen
uit angst dat je voetstappen het stof zullen vertrappen
je probeert je adem in te houden
en gebruikt de stilte om een verhaal te schrijven.
In ogenblikken als deze
is het verstikkende stof
de enige bondgenoot
jouw visie, adem en tijd
doordringen het stof
in de diepte van je ziel
wordt de tombe centimeter na centimeter
vanaf de voeten opgestapeld
komt tot aan de borst
staat tot aan de keel
jij weet dat de tombe
je beste rustplaats is
waar je op me wacht
zonder bron van angst of paniek
daarom verkies je stof
in het donker, in kalm verstikken
wachtend, wachtend op me
je wacht op me met stof
en weigert zon en werveling van lucht
laat het stof je maar helemaal begraven
laat jezelf maar inslapen in 't stof
tot ik terugkom
en jij wakker wordt
en het stof afveegt van je huid en je ziel.
Een wonder – ontwaakt uit de dood.
9 april 1999
vertaald door Job Degenaar en Annmarie Sauer
Meer info ...
- Tegen het verstikkende stof (PEN Vlaanderen, 119.03.2011)
- Je wacht op mij met ’t stof (Liu Xiaobo, China, De Standaard, 19.03.2011)
- Tegen het verstikkende stof (David Van Reybrouck, PEN Vlaanderen, De Standaard, 19.03.2011)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten